Łużyce (grnłuż. Łužica, dlnłuż. Łužyca, niem. Lausitz, cz. Lužice; od ług - zbiornik wodny, kałuża) jest to kraina geograficzno-historyczna w Niemczech (i częściowo w Polsce) położona między Kwisą i Łabą, zamieszkana przez Niemców i Słowian.

Powierzchnia Łużyc wynosi około 8000 km2.

• część północna - Dolne Łużyce (dlnłuż. Dolna Łužyca, grnłuż. Delnja Łužica, łac. Lusatia Inferior, niem. Niederlausitz ) z głównym miastem Chociebuż (dlnłuż. Chośebuz) leży w większości na południu landu Brandenburgia i częściowo w landzie Saksonia,
• część południowa - Górne Łużyce , do XV wieku Milsko (grnłuż. Hornja Łužica, dlnłuż. Górna Łužyca , łac. Lusatia Superior, niem. Oberlausitz ) z głównym miastem Budziszyn (grnłuż. Budyšin) w większości należy do Saksonii, częściowo leży zaś na południu landu Brandenburgia.

Polski skrawek Łużyc leży w południowo-zachodniej części kraju i wchodzi w skład województw lubuskiego (Dolne Łużyce) i dolnośląskiego (Górne Łużyce), jego głównymi miastami są: Żary, Lubań i Zgorzelec.

 

---

Znani i zasłużeni dla Łużyc.

Abraham Gottlob Werner (1749-1817)

 

Adolf Traugott von Gersdorf (1744-1807)

 

Bartłomiej Scultetus (1540-1614)

 

Ehrenfried Walter von Tschirnhaus (1657-1708)

 

Jakob Böhme (1575 - 1624)

 

Jakub von Slaza (1481-1539)

 

Karol Andrzej von Meyer-Knonow (1744-1797)

 

Karol Gottlob von Anton (1751- 1818)

 

Krzysztof Nathe (1753-1806)

 

Walenty Trotzendorf (1490- 1556)